Türkiye’nin yaklaşık otuz yıldan beri başının belası olan terör örgütüne yönelik olarak Irak sınırında operasyon beklentisinin yoğunlaştığı günlerde, DTP Milletvekilleri Sebahat Tuncel ile Özdal Üçer, İngiltere, İrlanda ve İskoçya’da bir dizi temas gerçekleştirdi.

“HOŞ GELDİN YÂ ŞEHR-İ RAMAZAN…”

Hoş geldin ey vahyin nâzil olduğu mübârek Kur’an ayı… Hoş geldin ey ‘bir ömre bedel bir gece’ye ev sahibi olan gufrân ayı… Hoş geldin ey “rahmet, mağfiret ve cehennemden kurtuluşa vesile olan” sınırsız ihsân ayı... Hoş geldin ey günahların hazan mevsimi, sevapların harman ayı… Hoş geldin ey  gönülleri nûra doyuran, yüreklere “Gül”  kokuları duyuran Ramazan ayı…

TÜRK milliyetçileri ve TÜRK ülkücülerine son zamanlarda HAREKET ve milletimiz üzerinde oynanan oyunları ve asimilasyonları hatırlatmak ve ikaz etmek adına vazifelendirildiğimizi teyit etmek durumunda olduğumuzu beyan etmek zorundayız.

AHISKA
 
Bir gül mevsiminde seyrine gittim,
Hani goncam, hani gülün Ahıska?
Baktıkça haline kahroldum, bittim,
Korlanır mı bir gün külün Ahıska?

‘Devlete sahip çıkan bulunur siz kulun hakkına sahip çıkmaya bakın’

Konya Selçuk Üniversitesi eski rektörlerinden rahmetli Erol GÜNGÖR  ‘Garplılaşmanın Neresindeyiz ’isimli eserin sahibi Mümtaz TURHAN’ ın talebesi ve Dündar TAŞER ’in arkadaşı idi. Her büyük insanın mutlaka bir başka büyük insanla bire bir ilişki içerisinde yetiştiği gibi bir de beraberliklerini arkadaşça ilişkiler içerisinde paylaşacağı birisi de vardır. Tarihte ve günümüzde iz bırakan önemli ve değerli şahsiyetlerin pek çoğunun  neredeyse tamamında bu özellik söz konusudur.

Lidere sadakat şerefinizdir. Peki, “DAVA”YA SADAKAT NEYİNİZDİR ?..

Ülkücü Hareket’in doğal ve değişmez lideri Alparslan Türkeş’tir. Yeniden bir konjonktür gelişirse yeniden bir “Atatürk” olabileceği gibi yeniden bir “Başbuğ” da olabilir.. Tarih bunu ihtiyaçtan zuhur ettiğinde bu olur..
Ama Kongre`de “genelbaşkan” seçilen her yeni kişi yeni bir lider değildir. Medyada böyle telafuz ediliyor olsa da bu tanımlama yanlıştır.

Ezelî bir mağdur ve ezelî bir mağlûp: Cemil Meriç

Mağlûplar bahsinin bu deminde, kendisini 'ben ezelî bir mağlûbum' diye tanımlayan Türk düşüncesi zirvesinin tek başına parlamağa devam eden münzevî yıldızı merhum Cemil Meriç'i yazmanın zorluğuna atılmış ben, bu zorluğun altından nasıl kalkabileceğimi hiç hesap etmemişken ve ilk kelimeler düşerken önümdeki word sahifesine, yani bendeniz kulaç atmağa başlarken Doğu ve Batı arasında yorgun ve cesâretten yoksun kollarımla bu yazının âkıbetinden de emin değilim...

Günümüzdeki Yönelişler

Şimdi, ayni zamanda geleceği düşünerek günümüze bakarsak neler görürüz? Biz milliyetçiliğin temelde insanın yaratılışında gizilgüç olarak var olan bir yönelişin, eğitim ve sosyalleşme sonucu belli biçimlerde ortaya çıktığını söylüyoruz. İnsan, hangi toplumsal birim içinde sosyalleşiyorsa, o birime mensubiyet duygusu taşır ve o toplumun milliyetçisi olur. Bu mensubiyet duygusunun çeşitli toplumsal alanlarda görülen tezahürlerinin isimlerini değiştirebilirsiniz, aile bağları, akrabalık tutkusu, hemşericilik dayanışması v.b. Ama esasta hepsi ayni yönelişin ortaya çıkışlarıdır ve sosyalleşmenin eseridir.

Eğitim, Kültür, Sanat, Felsefe...

Yaman bir vuruştan, daha doğrusu ölüm kalım savaşımından sonra kurulan yeni devletin sabırsız beklediği yeni gençlikti. On yılda onbeş milyon genç yetişmiş, kurtarılan sınırlar içerisinde Türklük yaşatılacaktı. Yeni devlet kültür temelleri üzerine daha doğrusu Türk kültürü üzerine bina edilirken düşünce olarak, teknikte çağı yakalama hedef olarak seçilmiş, bundan olarak yüksek öğretimdeki kadrolar bir kaç kere elene elene ortaya başka bir şey çıkmıştı. Kurulan ilk kurumlar; dil, tarih, coğrafya, güzel sanatlar...

Geçmiş dönemlerde CHP’nin en karakteristik niteliği devletçiliğiydi. Bu anlayış, ekonomik bir doktrinden daha çok politik bir bağlama oturmaktaydı. Çünkü CHP’nin tek başına iktidar olduğu yıllar içinde, 1929 dünya ekonomik krizinden sonraki devletçilik dönemi dahil, devletçi bir ekonomi politikası uygulanmamıştı. Cumhuriyet’in kuruluşuna mührünü vuran bu siyasi parti, rolünün doğal bir uzantısı olarak kendini mülkün sahibi görüyordu.