Âlemler yaratılmazdı... Rahmet yüklü hidâyet bulutları, Âdemoğlunun yüreğinde karar kılmazdı... Allah (c.c.), hakkıyla anılmaz; Kur’ân, gerçek mânâsıyla anlaşılmazdı… Hilâl’in ışığı yanmaz, zifirî karanlıklar aydınlanmaz, gurûbu olmayan şafaklar ufka dayanmaz ve insanlık İslâm şerefiyle bahtiyâr olmazdı...

Alparslan Türkeş Vakfı Başkanı Seval Türkeş, Erciyes Kurultayı'nın iptal gerekçesine karşı çıktı. Erciyes Kurultayı’nın merhumun vasiyeti üzerine belli bir sayıdan sonra kesildiği yönündeki iddianın, “Türkeş’in karakterine aykırı olduğunu” söyledi.

Alparslan Türkeş Vakfı Başkanı Seval Türkeş: “Erciyes Zafer Kurultayı’nın belli bir sayıdan sonra kesilmesi hususunda, son günlerde kamuoyuna yansıyan, Alparslan Türkeş’in vasiyeti olduğu iddiası bana göre Türkeş’in karakterine ve misyonuna aykırıdır. Merhum Alparslan Türkeş’in sağlığında, kanuni şekillere uyarak yapmış olduğu böyle bir vasiyeti kesinlikle yoktur” dedi.

Itır Gülün Sesi, Işık Sonsuzun

"Belki tek kurtuluş imkânım (tek kurtuluş imkânım derken şunu kasdediyorum: Hayatı yaşanmaya layık görmeye devam etmem), vuzuhu fethetmek"  Jurnal, C.2. s. 203

"Cemil Meriç ismini daha önce kimler duydu" sorusunu, havaya kalkıp kalkmamakta tereddüd eden bir kaç el cevaplandırdı. Aynı soruyu dört ayrı sınıfta takriben ikiyüz öğrenciye sordum; mütereddid parmakların oranı hiç değişmedi. "Bu Ülke"yi okuyanların sayısı yaklaşık ellide bir civarındaydı. "Bu Ülke"nin yayınlandığı yıllarda doğan nesil Cemil Meriç'ten habersizdi.

Zulüm adam öldürmez
Yani yavaş, yavaş öldürür diyorum,
Önce hoş geldin der, hücreler sana,
Cellatlarla tanışırsın,
Kara bir çarşaf çekerler yüzüne
Yatırırlar ölümü gözbebeklerine
Ve böylece başlar işkence
Coplarla tanışır ayak tabanların,
Dayağa alışırsın,
Ceryan takarlar bir yerlerine
Askıya alınırsın her gece gündüz,
Hiç şansın yok arkadaş,
Doksan gün sorguya takılırsın,

Diğer devlet memurlarından farklı olarak, öğretim üyelerinin siyasi partilerde görev alabileceklerine dair kanunun çıkması, her üniversite hocası gibi beni de ferahlatmıştı. Tabii ki, bu kanun, aslında var olan bir gerçeğin ilanından başka bir şey değildi. Çünkü kanun çıkmadan önce, hemen her hoca diğer meslektaşının toplum ve ülke sorunları ile ilgili fikirlerini bilir; hatta bu düşünce ve fikirlerinden dolayı hangi parti ile içli dışlı olduklarını da görürdü. Böylece, kanunu yapanlar, üniversite içindeki bu gerçeği “meşru” hale getirerek hocaları ferahlatmış oldular.

Var bir izden yürü, divana doğru !
Börtü, böcek, hepsi Hakk`tan bir çağrı!
O bile delildir, İblis - i uğru ;
Cennetten inmenin, sırrı sensin sen!

Okumak efendileşmek… Efendileşmek; kişinin hakkı, hukuku bilmesi… Önce kişinin kendine güveni ve saygısı… Cemil Meriç “Bu Ülke” de Proust’tan aktarıyor: “Zekânın tavırlarını efendileştirmek için okumak zorundayız”. Demek ki zekâ tek başına yetmiyor. Var olan zekânın eğitilmesi gerekiyor. Eğitilmesi, yani efendileştirilmesi…

Sahâbe-i Kirâm; “Kâinatın Solmayan Gülü”nü dünya gözüyle gören, îman ile şereflenen, Allah (c.c.) yolunda mücâdele etmeyi cana minnet bilen, Îlâ’y-ı Kelimetullah için her türlü sıkıntıya göğüs geren, Müslüman olarak son nefesini veren ve “ümmetin en hayırlısı” olma bahtiyarlığına eren seçilmiş insanlardı...

Sahâbe-i Kiram; Efendimiz Aleyhisselâtü Vesselâm’a çok büyük bir aşkla bağlanmış, O’nun tebliğ ettiği her şeye cân-ı gönülden inanmış; İslâm’ın emirlerini, ibâdet şekillerini, içtimaî yönünü, hayat tarzını ve ahlâkını bizâtihî O’ndan duyup, O’ndan görüp, O’ndan tedris ederek irtifâ kazanmış; O’na gösterilecek saygı, sevgi ve edepte sınırsızlık ufkuna dayanmış ve insanlık tarihinde emsâli görülmemiş /görülmeyecek olan nâmütenâhi bir muhabbetle “Gül”e sevdâlanmış kahramanlardı...

Dünyaca ünlü Kırgız yazar Cengiz Aytmatov 10 sene gibi uzun süren bir aradan sonra nihayet yeni romanı Dağlar Çöktüğü Zaman’ı okurlarının beğenisine sundu. Şimdilik sadece Rusya’da Rusça basımı gerçekleşen roman, şu sıra Almanca ve Türkçeye çevrilme aşamasında. Bu romanda da yazarın diğer eserlerinde olduğu gibi insanlığın kaderi, iç hezeyanları ve maddi değerlerle örülü felsefi bir anlam derinliği olduğunu söylemek mümkün. Şu anda okumakta olduğunuz sohbet, İstanbul havaalanında görüştüğümüz yazarın “Türkçe konuşan ülkelerin problemleri” konulu uluslararası bir sempozyum için Bişkek’e giderken yaptığı kısa değerlendirmelerdir. Cengiz Aytmatov Nobel değerlendirmesinden tutun da, Türkî cumhuriyetlerin gündemdeki meselelerine ve oradan da yazmış olduğu son eserine kadar bir dizi açıklamada bulundu.

BU VATAN KİMİN ?

Bu vatan toprağın kara bağrında
Sıradağlar gibi duranlarındır,
Bir tarih boyunca onun uğrunda 
Kendini tarihe verenlerindir.

Ne zamandır yazmayı düşünüyordum onu... İsmail Şimşek’i... Zihnimin kursağında takılı kalmıştı yıllardır; ne unutabildim; ki unutmak istemedim de; ne de kimseye hatırlatabildim; bir-iki başarısız hatırlatma seansı haricinde. Onlar da zaten ilgilenmemişlerdi; ilgilenmediler; çünkü, derelerin altından o kadar çok su akmıştı ki; akmış ki ve akıyor ki!..

Garip bir ülkede yaşıyoruz. Gözümüzün önünde yaşanan olayları anlayabilmek için bile yılların geçmesi gerekiyor. Birileri ellerine geçirdikleri "devlet erk"ini millete hizmet etme yerine "Rutin dışı" bağlantılarla "Rutin dışı" işlerde kullanıyorlar. Olan ülkemize, insanımıza, bölgemize ve geleceğimiz olan çocuklarımıza oluyor.

22 Temmuz sonrası pozitif muhalefet yürüten MHP, siyasi partilere kilit vurulmaması için düşünülen anayasa değişikliği konusunda aynı duyarlılığı göstermeyeceğinin işaretini veriyor. MHP demokrasi sınavını geçebilecek mi?

19. yüzyılın başlarında Dresden’de bulunmuş olan Dede Korkut yazması, “Kitâb-ı Dedem Korkud Alâ Lisân-ı Tâife-i Oğuzân” adını taşır; “Oğuz boyunun diliyle Dedem Korkud Kitabı” demektir. 20. yüzyılın ortalarında Vatikan’da bulunmuş olan yazmanın adı ise “Hikâyet-i Oğuznâme, Kazan Beğ ve Gayrı”dır; “Oğuzname hikâyesi, Kazan Bey ve diğerleri” demektir. Dresden nüshası bir giriş ve 12 destanî hikâyeden oluşur. Vatikan nüshasında ise girişle birlikte sadece 6 destanî hikâye vardır. Bu nüshadaki giriş ve destanî hikâyeler, Dresden nüshasında bulunanlardan farklı değildir. O hâlde Dede Korkut mirasından yazma olarak elimizde bir giriş ve 12 destanî hikâye bulunmaktadır. Destanî hikâyelerin her biri Dresden nüshasında “boy” olarak adlandırılmaktadır; bu bakımdan ben de yazımda bu özel terimi kullanacağım.